Voor Joep Wennemars draaide zijn jeugd om één grote droom: de Olympische Winterspelen. Als zoon van oud-wereldkampioen Erben Wennemars groeide hij op met schaatsen als vanzelfsprekend onderdeel van zijn leven. Urenlang trainde hij op het ijs, vaak met zijn vader langs de baan.
In de talkshow van Eva Jinek blikte hij terug op zijn olympische seizoen van 2026. Wat een hoogtepunt moest worden, veranderde in een emotionele achtbaan.
Botsing op cruciaal moment
Tijdens de 1000 meter in Milaan ging het mis. Wennemars reed een sterke race tegen de Chinese schaatser Lian Jun. Tot vlak voor de laatste kruising leek alles goed te gaan.
“Ja, heel gek. Ik heb natuurlijk al vaker een 1000 meter gereden, dus ik doe gewoon mijn dingetje. Ik kom die bocht uit en denk: ik ga snel voorlangs. En dan helaas eroverheen. Ik schaats tegen hem aan en het is heel ongelooflijk op dat moment.”
Hij bleef overeind en reed door. “Ik dacht alleen maar: doorrijden, doorrijden, doorrijden. Ik had ook niet door hoeveel het nou echt kostte.”
Maar diep van binnen wist hij al genoeg. “Ik weet eigenlijk al bij die tik dat het weg is.” Zijn medaillekans was verdwenen.
Tweede kans, zware opdracht
Omdat hij werd gehinderd, mocht hij opnieuw starten. Alleen: dat moest een half uur later. Na een maximale inspanning is dat bijna niet te doen.
Toch besloot hij het te proberen. “Het was eigenlijk gewoon een mission impossible, maar wel een missie die ik richting mezelf moest volbrengen. Als ik het niet had gedaan, had ik misschien achteraf gedacht: wat als?”
Het stadion stond achter hem. “Het geluid was echt bizar. Ik heb dat echt gevoeld en het gaf me ook wat extra’s.” Een medaille zat er alsnog niet in.
Droom in duigen
De teleurstelling kwam hard aan. “Mijn droom was wel gewoon in één keer kapot. De 1000 meter was mijn grootste kans en die was weg.”
In de bus terug naar het olympisch dorp werd het hem even te veel. “Toen wilde ik echt gewoon van de wereld verdwijnen.”
Toch moest hij door. De 1500 meter stond nog op het programma. Samen met zijn vader maakte hij een duidelijke afspraak.
“We hebben met elkaar de deal gemaakt dat we er alles aan zouden doen om een zo goed mogelijke rit te rijden. Gewoon schaatsen, niet bezig zijn met winnen.”
Die aanpak werkte. Hij reed naar eigen zeggen zijn beste 1500 meter ooit, al bleef een podiumplek uit.
De beelden van zijn trotse vader langs de baan deden hem veel. “Het feit dat ik hem trots kan maken, maakt mij ook trots.”
Sportieve keuze kost plek op podium
Ook bij het WK sprint kwam hij in een lastig moment terecht. Op de kruising moest hij kiezen: doorgaan of ruimte geven aan zijn tegenstander. Hij koos voor sportiviteit. “Ik ga mezelf hier niet zondigen aan hetgeen wat ik bij een ander vervloek.”
Dat kostte hem tijd. Hij eindigde als vierde. “Het was voor mij een hele makkelijke keuze. Dan los je het netjes op.”
Trots ondanks alles
Hoewel er geen olympische medaille kwam, overheerst nu een ander gevoel. “Ik ben moe, maar voldaan. Het overheersende gevoel is toch wel trots.”
Vier jaar geleden begon hij op het hoogste niveau. Hij combineerde drie afstanden: 500, 1000 en 1500 meter. Dat is zeldzaam in het moderne schaatsen.
“Vorig jaar werd ik onverwacht wereldkampioen. Dit jaar wilde ik vooral consistenter worden en mezelf vaker laten zien. Dat is gelukt.”
Volgens hem maakt die veelzijdigheid hem sterker. “Ik denk dat het mij een competentere schaatser maakt. Hopelijk gaat zich dat op een dag uitbetalen.”
Veel steun van kijkers
Het interview bij Eva Jinek leverde veel reacties op. Online spreken kijkers hun respect uit voor zijn openheid.
“Zo een verschil met al die interviews direct na het schaatsen. Fijn dat hij ook de kans krijgt om rustig zijn verhaal te doen. Echt een sterke mentale gast”, schrijft een kijker.
Een ander reageert: “Wereld van verschil inderdaad, viel mij ook op.” Er klinkt veel waardering. “Respect voor deze man!! Wat een legend,” en: “Hoe hij hier zo mee om kan gaan is niet normaal.”
Niet iedereen is even enthousiast. Sommigen vinden dat de aandacht te groot wordt gemaakt. Maar het grootste deel van de reacties is positief.
Voor Wennemars blijft één ding duidelijk: de droom leeft nog steeds. En de volgende Olympische Spelen komen eraan.